9 Mayısta Fransa Dışişleri Bakanı Robert Schuman, Avrupa’yı barışçı yoldan birleştirme planını sundu
Altı ülke (Belçika, Federal Almanya, Fransa, İtalya, Lüxemburg ve Hollanda) bir araya gelerek Avrupa birleşmesinin ilk adımını attı: Bu kurucu ülkeler Paris’te Avrupa Demir ve Çelik Topluluğu Anlaşması’nı imzaladı (ADÇT)
Avrupa Demir Çelik Topluluğu’nun kurucusu olan altı ülke Roma’da, Avrupa Ekonomik Topluluğu’nun (AET) ve Avrupa Atom Enerjisi Topluluğu’nun (EURATOM) kurulması yönündeki anlaşmalara imza attılar; bu anlaşmalar Roma Anlaşmaları adıyla bilinir oldu
Roma Anlaşmaları yürürlüğe girdi. AET, EURATOM ve ADÇT için iki ortak organ oluşturuldu: Adalet Divanı ve Parlamenterler Meclisi. O dönem 142 milletvekili olan Parlamenterler Meclisi Avrupa Parlamentosu olarak anılmaya başladı
O zamana kadar Avrupa’nın her bir Topluluğu için yürütücü organlar olarak ayrı ayrı varolan Konsey ve Komisyon bu üç Topluluk’un ortak organları haline geldi
Altı devletin üye olduğu Avrupa Topluluğu’nda üye ülke sayısı dokuza çıktı: Danimarka, Büyük Britanya ve İrlanda Topluluk’a katıldı
Avrupa Parlamentosu’nun milletvekilleri ilk kez doğrudan seçimle işbaşına geldiler
Avrupa Topluluğu güneye doğru genişleyerek Yunanistan’ı bünyesine aldı
Bir diğer dönüm noktası olan Avrupa Tek Senedi’yle, Avrupa iç pazarını gerçekleştirme çalışmalarının tamamlanması ve Avrupa Siyasi İşbirliği’ne doğru adım atılması için gerekli altyapı oluşturuldu. 1986 yılı içinde “güneye doğru genişleme” İspanya’nın ve Portekiz’in de katılımıyla devam etti
Maastricht Anlaşması’nın imzalanmasıyla Topluluk yapısının bir ileri adımı olarak Avrupa Birliği (AB) kuruldu. Bu adımla birlikte “topluluk sistemi” daha geniş bir çerçevede yürütülmeye başlandı; bundan böyle üye ülkelerin hükümetleri arasındaki yürütülen işbirliğinin, “Ortak Dış ve Güvenlik Politikası” ile “Adalet ve İçişleri” konularını da içine alması öngörülüyordu
Topluluk’taki üye ülkelerin sayısı 15’e çıktı: Finlandiya, Avusturya ve İsveç Avrupa Topluluğu’na katıldı
Euro on bir üye ülkede muhasebe birimi olarak resmen kabul edildi, 2002’de ödeme aracı olarak tedavüle çıktı. Mayısta Amsterdam Anlaşması yürürlüğe girdi. Avrupa Parlamentosu’nun yetkilerinde önemli genişlemeler getirildi.
Nice Anlaşması’yla Avrupa Birliği genişleme yolunda önemli bir karar alarak on yeni ülkeyi daha üyeliğe alma hazırlığına başladı. Ayrıca AB organlarının yapısında ve işleyişinde yeni kurallar getirdi
“Avrupa’nın Geleceği Kurultayı” (kısaca Konvent) Avrupa Anayasası
için bir anlaşma taslağı hazırladı
AB’nin doğuya doğru genişlemesi gerçekleşti: 1 Mayısta Estonya, Letonya, Litvanya, Polonya, Çek Cumhuriyeti, Slovakya, Slovenya, Macaristan ile Malta ve Kıbrıs (Rum Kesimi) AB’ye üye oldu. AB böylece 450 milyon nüfusu ve 10,7 trilyon Euro’luk ekonomi hacmiyle dünyanın en büyük iç pazarı haline geldi. 29 Ekim 2004 tarihinde AB üyesi ülkelerin devlet ve hükümet başkanları Roma’da Avrupa Anayasası anlaşmasına imza attılar
AB ülkelerinde Halkoyuna sunulmaya başlanan Anayasa Anlaşması, 29 Mayıs ve 1 Haziran tarihlerinde Fransa ve Hollanda halkının aleyhte oyuyla karşılaştı. Halk oylamalarından çıkan olumsuz sonuçlar Birlik’in geleceği konusunda bir düşünme sürecine girilmesine yol açtı. Ekimde Avrupa Birliği Türkiye’yle üyelik görüşmelerine başladı
Avrupa’nın şimdi 27 üye ülkesi oldu. 1 Ocakta Bulgaristan ve Romanya Avrupa Birliği’ne alındı. Aralıkta devlet ve hükümet başkanları Lizbon Anlaşması’nı imzaladılar; Bu anlaşma başarısızlığa uğrayan anayasanın yarattığı boşluğu dolduracak.
